Het moment

Zoutleeuw en Kuurne - 28 februari 2010

Tempeesten. Van het verouderde “tempeest”, het Franse “tempête”, een zelden of nooit gebruikt woord voor noodweer. Enkel in het wielrennen verschijnt het nog wel eens, uitgesproken vanop een natte motor, liefst op het moment dat een kasseistrook genomen wordt, ergens tussen Parike en Mater.
Als het in Vlaanderen tempeest is de lage lucht er grijs als leisteen, zoals in Brels vlakke land, en natte westenwinden gieren van venijn. Terwijl het land helemaal niet vlak is, en achter elke bladloze treurwilg een pijnlijk scherpe puist opduikt, of de weg verwordt tot onzichtbaar vals plat dat tergend in de kuiten bijt.

Op weg naar Sporta’s Ventourist spraken we op zondag 28 februari 2010 af voor onze eerste gezamenlijke fietstocht. We waren blij geweest met een schraal lentezonnetje om de lichte glooiingen van het Hageland te verkennen. Maar dat zonnetje was er niet. En waar de eerste kilometers omhoog, de Ossenweg op, nog genomen werden met forse rugwind, begon het verder te tempeesten, en blies die wind altijd feller en guurder van opzij of recht in onze smoelen. Om nog wat verder natter en natter te worden en tegen de top van de Ransberg helemaal mee op onze toch al veel te korte adem te trappen.
Sofie waaide om, André reed tot zijn eigen verwondering niet lek, maar iedereen haalde min of meer ongeschonden Het Vinne, en zocht dan snel naar warmte. En een zetel met TV-scherm om Kuurne-Brussel-Kuurne te volgen. En na die ochtend, en die tocht doorheen dat kleine tempeest wisten we het allemaal zeker. Bobbie Traksel is een held.

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine