Het moment

Parijs - 29 juli 2007

Is de wereld veranderd, omdat 141 mannen met geschoren benen, in felgekleurde pakjes gestoken, op drie weken tijd per fiets van Londen naar Parijs reden? Uiteraard niet. Er is niet meer mededogen, niet meer solidariteit, niet meer menselijkheid sinds 7 juli. En of een Kazak nu met andermans bloed probeerde te winnen, een Italiaan op internet een verdacht zalfje gekocht had en een Deen niet goed meer wist of hij zich in Mexico of de Dolomieten bevond, doet op dat vlak zelfs weinig ter zake.

Laat wielrennen maar zijn wat het is, de belangrijkste bijzaak ter wereld. Waar helden onze aspiraties waarmaken met gele, groene of regenboogtruien. Waar tv- en radio-jongens uren over kunnen en moeten leuteren. Waar over cols gereden wordt, niet om aan de overkant te geraken en boter te smokkelen, maar om de eerste te zijn, en het applaus van het publiek in volle glorie in ontvangst te nemen.

Alberto Contador staat tot nader order op de erelijst van de Ronde van Frankrijk. Hij kan dat misschien ooit herhalen. Renners wonnen al hun allereerste Tour. Maar dat waren dan ook de groten, de helden van de natie, klasbakken zonder gebrek, Fignon, Hinault, Merckx en consoorten. Anderen groeien langzaam, laatbloeiers die ontbolsteren tot heersers. Cadel Evans kan dat nog worden, Indurain is hem voorgegaan.

Alleen renners die al een tijdje meegaan, en dan plots een sprong voorwaarts maken zijn bij voorbaat verdacht. En het laatste over die drie voorbije weken haal ik in het boek van Michel Wuyts ‘Het jaar van Tom Boonen’. Na de Tour van 2005 schrijft Wuyts: ‘Rasmussen schrijft in 2005 immers geschiedenis door de eerste Deense bergprijswinnaar in de Tour te worden. En ik zie hem dat de komende jaren nog een paar keer overdoen. Op zijn Virenques. Door zich alleen op zijn terrein, het gebergte, te concentreren. Als tijdrijder stelt hij niks voor. Nog eens een toptienplaats halen wordt voor Rasmussen een krachttoer.’ Rasmussen is intussen 33. Kan je er dan plots staan in een discipline waarin je eerder niks voorstelde?

Als ik ergens hoop dat deze Tour de wereld toch wat verandert, dan is het in het wielerwereldje. Waar bonden, organisatoren en ploegen mekaar naar het leven staan, in plaats van mekaar te ondersteunen. Maar mijn optimisme is daar behoorlijk klein, als je afgelopen weekend weer leest dat Tour-organisator ASO gewoon wil breken met werelbond UCI, in plaats van nauwer te gaan samenwerken.

De Tour 2007 zit er op. Eerst even zoeken met wat we onze middagen nu gaan vullen. Geen Christophe meer op de radio, geen Michel op TV en ’s avonds niet meer afsluiten met Karl op zijn terras. Heel even wennen. Dan zelf vakantie nemen. En op 1 september begint de Vuelta. Met Stijn Devolder, Tom Boonen en Robbie McEwen. Eviva España!

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine