Het moment

Ostuni - 5 september 1976

Op zondag 30 september 2007 wordt het wereldkampioenschap op de weg voor eliterenners gereden. Di Luca, Freire en Bettini vertrekken als favorieten, daar op het zware parcours in Stuttgart. De kans is groot dat de Belgen daar enkel Philippe Gilbert als kopman tegenover plaatsen, na het gedwongen forfait van Tom Boonen, en het waarschijnlijk afhaken van Stijn Devolder. Maar vooraleer naar Stuttgart te trekken, wil ik graag even terug in de tijd. Naar 1976, toen het WK nog begin september gereden werd.

Het was een raar wielerseizoen geweest, in 1976. De man die al jaren de plak zwaaide over het wielrennen, Eddy Merckx, was duidelijk op zijn retour. Dat was al begonnen toen hij de Tour van 1975 verloor aan Bernard Thévenet (http://www.cyclingmoments.com/lp/?p=7). In het voorjaar had Merckx nog wel voor de 7de keer Milaan-San Remo aan zijn erelijst toegevoegd, maar verder kon hij weinig overwinningen van betekenis voorleggen. In de Giro werd hij geteisterd door een zweer op zijn zitvlak. Hij won er geen enkele rit en werd achtste in de eindstand. Voor de Tour gaf hij forfait.

Die Tour van 1976 was de mooiste voor de kleine klimmer uit Mere, Lucien Van Impe. Thévenet was helemaal niet in vorm, en Van Impe dolde met Joop Zoetemelk in de Pyreneeën. Lucien kwam met een veel te grote gele trui naar huis, een nieuwe volksheld was geboren.

En hij was niet de enige. In de Ronde van Frankrijk van 1976 won Freddy Maertens 8 ritten, en hij bracht de groene trui mee. Blijvende Belgische weelde, en dat in afwezigheid van de grootmeester. Maertens had toen ook al Gent-Wevelgem, de Gold Race, Frankfurt, Zürich en het Begisch kampioenschap gewonnen, en reed een rits ereplaatsen bij mekaar in de andere klassiekers.

In datzelfde seizoen won Walter Planckaert de Ronde van Vlaanderen, Marc Demeyer Parijs-Roubaix en Joseph Bruyère Luik-Bastenaken-Luik. Wie ging in godsnaam de Belgen van de wereldtitel houden in Ostuni? Hoewel … Er waren nog van die jaren geweest. In Montjuïch, in 1973 slaagden Merckx en Maertens er niet in hun numerieke overwicht in de kopgroep in een regenboogtrui om te zetten. Thuis spelend, in Yvoir in 1975, strandde Roger De Vlaeminck in de slipstream van een slimme Hennie Kuiper.

Of Ostuni voor beter zou zorgen was gedurende de wedstrijd ook lange tijd onduidelijk. Al vroeg in de koers trok Gerrie Knetemann op avontuur met de Fransman Campaner en de Italiaan Santambrogio. En het was aan de Belgen om de jacht te leiden, en de drie opnieuw in te rekenen. Na een lange sole van Fedor Den Hertog, en in de laatste ronde aanbeland, ging Merckx himself er vandoor. Hij werd gecounterd, en een uitval van Zoetemelk en Moser had meer succes. Opnieuw namen de Belgen het peloton op sleeptouw.

Tot Maertens wegvloog, met Conti in zijn wiel, en die twee mee vooraan geraakten. Twee Italianen tegen een Belg en een Nederlander. Zou het voor de derde keer in vier jaar fout gaan aflopen? Een van de Italianen bracht zelf redding. Francesco Moser ging er zo driest tegenaan dat Zoetemelk en Conti de rol moesten lossen. Enkel Maertens kon Moser volgen. Die laatste bleef demarrages plaatsen, en Maertens moest het onderste uit zijn kas halen. Moser begon zelf aan de sprint, en het duurde verdomd lang eer Maertens aan het wiel van de Italiaan geraakte, tot Freddy eindelijk naast en dan ruim over Moser ging. Het wereldkampioenschap was één van de 55 koersen die Freddy Maertens won in 1976. En Merckx werd nog vijfde in Ostuni, voor een onbekende jonge Fransman, ene Bernard Hinault.

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine