Het moment

Madrid - 14 mei 1935

Drie dagen is de Vuelta nu bezig, en het kransje ritwinnaars mag er zijn. Bennati, Freire en Bettini de drie eerste ritten, een organisator van een rittenkoers zou voor minder tekenen. En dat heeft de Vuelta-organisatie in zijn geschiedenis nogal wat moeten doen. Zeker in de eerste jaren dat de wedstrijd georganiseerd werd, blonk het deelnemersveld niet uit in kwaliteit. Geef toe, wat weet u over Berrendero, Langarica of Contero, nochtans in een grijs verleden winnaars van de Ronde van Spanje.

In de jaren ‘70 van vorige eeuw waren er grote Belgische winnaars van de Vuelta. Bracke, Merckx en Maertens schreven de derde van de grote rondes op hun naam. En nu zouden we een gat in de lucht springen als een landgenoot nog maar het podium van de Ronde van Spanje zou halen, de doelstelling van Devolder dit jaar. Maar ook voor de jaren ‘70 kende de Vuelta enkele illustere Belgische winnaars. In 1960 won Franz De Mulder, en in 1947 werd hij vooraf gegaan door Eduard Van Dyck. Niet de namen die we eerst opnoemen als we het over onze rijke vaderlandse wielergeschiedenis hebben.

In die eerste jaren liep de Vuelta echter vaak samen met de Giro d’Italia. Pas sinds de jaren ‘90 wordt de Ronde van Spanje in het najaar verreden. De wedstrijd is nu ideaal gepland voor de renners die nog een tandje willen bijsteken om het wereldkampioenschap voor te bereiden. En dat uit zich in de kwaliteit van het deelnemersveld. Dat was vroeger dus wel even anders.

Want ook de eerste twee edities van de Vuelta werden gewonnen door een Belg. Gustaaf Deloor uit De Klinge bracht zowel in 1936 als in 1935 de zegepalm mee naar België, en in de twee rondes won hij telkens drie ritten. Zijn erelijst is daarbuiten niet echt indrukwekkend, in 1937 won hij nog een Tour-etappe. Hij werd in die Tour 16de als individueel, nadat de nationale Belgische ploeg uit de ronde stapte, ondermeer omdat kopman Sylveer Maes door de Franse supporters met stenen werd bekogeld.

Deloor zou in die jaren nochtans tot de beste coureurs ter wereld behoord hebben. In 1936 was hij in Bern op weg naar de regenboogtrui, toen hij door een late bandbreuk zijn dromen mocht opbergen. En zijn carrière eindigde in mineur. De tweede wereldoorlog was maar net uitgebroken toen Deloor door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt werd. Toen hij thuiskwam uit gevangenschap bleek al zijn koersmateriaal verdwenen te zijn. Deloor stopte dan maar met koersen, dook onder, en verhuisde later naar de Verenigde Staten. Hij schopt het er nog tot technieker in de NASA-ruimtevaartprogramma’s op Cape Canaveral. In 1980 komt hij terug naar België, waar hij in 2002 het loodje legt. Maar voor hem was de ereronde na zijn eerste Vuelta op 14 mei 1935 misschien toch wel het mooiste moment.

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine