Het moment

Heilig Hartziekenhuis Tienen - 6 april 1997

Een bevalling is een intens moment. En als je vader wordt van een tweeling is er sprake van dubbele intensiteit. Twee keer tien vingers en tien tenen, twee keer geen navelstreng rond de hals, twee niet gaan dwars liggen in de baarmoeder, twee keer ziekenhuislucht happen, na weken in een waterig milieu.

Marte en Evert zouden geboren worden begin mei 1997. Mooi toch, begin mei. Volop lente, al wat warmer. Je kan er dadelijk op uit met die tweedehands-kinderwagen-voor-tweelingen die haast even lang is als een modale gezinswagen. Even op je tanden bijten als iedereen zegt ‘Da’s toch mooi, zo twee’, en de veertien voedingen van een half uur per dag dan maar over het hoofd zien. En daarenboven, in mei loop je geen gevaar om je persende echtgenote te moeten bijstaan midden in het Bos van Wallers, de Côte de la Redoute of de Muur van Geraardsbergen. Begin mei is een van de saaiste periodes van het jaar. Ideaal voor een bevalling, gevolgd door bezoek van familie tot in het zevende knoopsgat en het doorkomen van de eerste dagen thuis. Mét een tweeling en grote broer van twee en een half. De eerste dagen van mei lijken er wel voor geschapen.

Edoch. Tweelingen blijken nogal eens de neiging hebben vroeger dan het geplande moment aan de deur te komen kloppen. Nadat ik hiervan tot het besef gekomen was, mede door allerlei hints van gynaecologen en andere witte jassen, werd het tijd voor afspraken. Je mag doen wat je wilt, Katty, maar niet op een zondag in april. En als het even kan ook niet op woensdag. En als het moet, dan liever toch op woensdag. En desnoods het weekend van de Gold Race. En absoluut niet op zondag 6 april. Dan is het Ronde Van Vlaanderen. En Museeuw gaat daar winnen. Tot meerdere eer en glorie van die witte trui met horizontale strepen, die hij in Lugano zo mooi veroverd heeft.

Op zondag 6 april 1997, om vijf uur ’s morgens, werden wij geconfronteerd met een watergebroken vruchtzak. We reden rustig naar het ziekenhuis. En daar ging alles vlot zijn werk. Omstreeks de middag, en in een tijdspanne van vijf minuten, zag onze te vroeg geboren tweeling het levenslicht. Tegen het moment dat de rechtstreekse uitzending van de Ronde begon, zat ik al rustig in de zetel in de kamer, met een vroedman die ook al meer aandacht voor de TV had, dan voor de pas bevallen moeder.

Niet lang daarna haakten Museeuw en Boscardin in mekaar. De Leeuw kwam in het stuk niet meer voor. Rolf Sörensen won een niet zo spannende Ronde Van Vlaanderen. Voor Moncassin en Ballerini. Maar de namen van die laatste twee ben ik in een boekje gaan opzoeken. Ze zullen die zesde april niet zo veel indruk op mij gemaakt hebben.

Marte danst nu, en Evert en grote broer Wannes voetballen. Hoe sterk de eenzame fietser ook is, ze schoppen hen misschien half dood. Maar liever dat nog, dan het bord voor hun kop van de zakenman.

Reacties

  • Dankzij “het moment” zou ik begot nog interesse krijgen in de wielersport. Ik kom zeker en vast regelmatig eens langs deze site “fietsen”.
    groentjes

    Door Alf op 03 April 2007

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine