Het moment

Hamburg - 26 februari 2007

Ik supporter nooit voor de Duitsers. Vraag me niet waaraan dat ligt, maar het lukt me gewoon niet. In het voetbal is dat ook duidelijk. De Duitsers spelen saai en overgeorganiseerd voetbal, waarbij elke frivoliteit gebannen wordt. Duits voetbal is beenhard, in wit en zwart. Efficiënt, maar allesbehalve mooi.

Misschien ligt het ook aan hun taaltje. De Duitsers spreken de lelijkste taal ter wereld, of toch alleszins van heel Europa. Een soort plat Maaskants als taal van een supermacht. Een lieflijk woord als vlinder wordt in het Duits “schmetterling”. Als ik “schmetterling” hoor, denk ik aan een bommenwerper. Zing me één lied in het Duits, en het wordt dadelijk of melig, of belachelijk. Je kan toch onmogelijk Rammstein of Udo Jurgens au serieux nemen?

Eventueel ligt het aan hun keuken, vette worst, gespeend van verse groenten, en geen enkele finesse. Aan hun op slootwater lijkend bier. Aan lederhosen en gejodel. Aan de oorlog, waarschijnlijk. Dus neen, ik supporter niet voor de Duitsers.

Behalve in de Tour van 2003. Met hart en ziel heb ik toen gehoopt dat Jan Ullrich die Texaan zijn vet zou geven. Even heeft het er toen naar uitgezien dat het kon. Dat Ullrich toch een tweede keer de Tour zou winnen. Die hij ook al in 1996 had gewonnen, was hij niet de ploegmaat geweest van die Riis, die van het bomvol doping stekende Gewiss kwam. Of in 1998, had hij niet geleden onder de koude. Aan het zuiver rijden van Pantani, en ook van de Texaan, valt trouwens ook behoorlijk te twijfelen.

Jan Ullrich stopt met wielrennen. Het is de eerste sportieve Duitser die ik ga missen. Ullrich is trouwens nooit gepakt op dopinggebruik. Misschien had hij de Tour wel zeven keer moeten winnen.

Veel geluk, rosse!

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine