Het moment

Gent - 25 november 2007

Een druilerige zondagavond, half zeven. Het is donker en het regent terwijl we door het Citadelpark lopen. Een man in roze overhemd komt op ons af. Even moet ik denken aan dat hilarisch stukje uit een van de shows van Wouter Deprez. Dat stukje waar hij ’s avonds gaat joggen in het Citadelpark in Gent, in een spannend broekje. En prompt achtervolgd wordt door heelder hordes mannen die met hun hondje aan het wandelen zijn. Blijven we staan, of lopen we snel verder?

De man met roze overhemd is Patrick Sercu. We wensen elkaar een goede avond, en wandelen verder. Uiteraard wensen we hem een goede avond. Sercu is niet enkel de grootste baanrenner aller tijden (liefst 88 zesdaagsen, olympisch goud tegen toen nog opgespoten staatsamateurs uit het oostblok, en de man won ook nog tour- en giroritten, de groene trui …), hij heeft ons net, als organisotar van de Gentse zesdaagse, ook een droomnamiddag bezorgd. Dus, goede avond, Patrick, en waarschijnlijk krijg je voor het eerst in een week ook wat fatsoenlijke nachtrust.

Zesdaagse Gent 2007

We hadden toen net het Kuipke via de coulissen verlaten. In het midden van de wielerbaan zaten nog een handvol journalisten hun stukje te schrijven, en het binnenplein lag vol lege plastic bekertjes. In een kille gang stond Iljo Keisse handtekeningen uit te delen. Wielrennen heeft een bereikbaarheid die andere sporten nooit zullen hebben.

Die droomnamiddag, daarover wilde ik het hebben. De laatste ploegkoers van de zesdaagse van Gent was een pareltje, een sportieve clash van het hoogste niveau, en daarenboven was het scenario door Hitchcock himself geschreven. De drie leidende ploegen namen om beurten een ronde, om de laatste vijf sprints binnen dezelfde ronde te beginnen, met amper een punt verschil tussen de eerste en de tweede. Toen Risi en Marvulli de eerste drie sprints wonnen, leek alles over voor Keisse en Bartko. Met nog twintig ronden te rijden was de puntenkloof onoverbrugbaar geworden.

Tot Keisse als een kogel wegstoof uit het peloton. De Zwitsers sleurden zich te pletter aan kop, maar Keisse en Bartko haalden onder luid geschreeuw die ronde binnen. Op dat moment stond iedereen in het Kuipke al op de banken en toen Iljo ook nog even die laatste sprint won, werd de wielerbaan bijna afgebroken. Zelden of nooit zo veel sfeer meegemaakt.

Terwijl we daarvoor ook al ten zeerste genoten hadden. Van Bruno Risi, bijvoorbeeld. 39 jaar al, maar wat een klasse. Van de manier waarop Keisse zijn derny-reeks won in een lange sprint met drie. Van jonge belofte Kenny De Ketele. En ook van de manier waarop Bradley Wiggins in zijn derny-reeks gangmaker Joop Zijlaard bleef opjagen.

Het Kuipke heeft zijn nieuwe Kei(ss)(z)e(r), we hebben op de banken gestaan en goede avond gezegd tegen Patrick Sercu. Wat kan een mens meer wensen? We zien mekaar terug van 7 tot 12 februari 2008, in Hasselt.

Reacties

  • Ik krijg er zowaar nog kippevel van als ik het lees. ONVERGETELIJK.

    Door Monique op 27 November 2007

  • Gelukkig was het lichtroze. Dat hemdje. Geloof ik toch…
    Iljo kan er wat van he, van mensen goede tot geweldig goede dagen bezorgen. Chapeau voor zijn prestatie(s)!

    Door An op 27 November 2007

  • Hasselt - 12 februari 2008 (13 februari 2008) Deze pseudo-Limburger moet het toegeven. Hasselt is Gent niet. Daar kunnen zelfs Herman Reynders en Steve Stevaert niet onder uit. En de Ethias-arena is zeker Het Kuipke niet (de naam alleen al). Er was op de slotavond van de Hasseltse zesdaagse wel veel volk komen opdagen (en dat was op sommige vorige dagen wel anders), maar de sfeer benaderde die van het Gentse Kuipke bijlange niet (zie daarvoor ook een eerder moment)

    Door Cyclingmoments - het moment op 13 February 2008

  • Het Gentse Kuipken is sportief gezien een grootse plaats. Als je de zesdaagse van Antwerpen vroeger kende in z’n hoogdagen dan kon je eveneens niet de vergelijking maken met deze als van Gent. Niettegenstaande die van Gent echt pas in de laatste decennia terug een grootse bloei kent.
    Ik, was afgelopen zesdaagse voor het eerst in die van Hasselt. Als critici kan er steeds een bemerking worden genoteerd maar,… daar over gaat het niet. Het is de sport die primeert! en dat zou altijd zo moeten blijven… eenvoud SIERT !!! Als ex wielrenner kan ik dergelijke initiatieven alleen maar toejuichen.Naar de organisatoren van deze zesdaagse zouden we moeten zeggen Merci en laat ons volgend jaar opnieuw genieten van een dergelijk spectakel.

    Door Manu op 17 February 2008

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine