Het moment

Degagnac - 10 augustus 2007

Het is zomer in de Lot. Geen hoogzomer. Geen 30 °C. Maar zomer. Warm, zonnig, een stapelwolk boven Gourdon. Ik lees ‘De helaasheid der dingen’ van Dimitri Verhulst, terwijl ik aan het zwembad lig. Zweet parelt op mijn voorhoofd, mijn zonnebril ligt op mijn neus, een La Paz dooft uit in de asbak. La douce France in augustus, drie weken na Tom Boonen en Alberto Contador. Mijn kroost plonst in het water. Mijn eega maakt foto’s van mijn kroost die in het water plonst. En ik kijk naar de overkant, de heuvelrug waar de zon elke ochtend de dauw van parels in stoom verandert.

In hoofdstuk drie heeft Verhulst het over de Ronde van Frankrijk. Ik ga op zoek naar vertelsels over Eddy Merckx, Lucien Van Impe en Freddy Maertens, beschreven met de pen van een verteller die iets jonger is dan ik. Ik vind een verhaal over een drinkwedstrijd. ‘Vandaag wordt door een denkbeeldig Frankrijk de bezoedelde maar immense energie verspreid van onze professionele zuipers. Van Parijs naar de blauwe golven van de Middellandse Zee, van bier dat smaakt naar flauwe pils naar pastis, van Marseille naar Bordeaux, van gestookte azijn naar veel te warme wijn.’

Ik lees vol genoegen het verhaal over die geweldige zuipwedstrijd die eindigde in een delirium tremens van nonkel Potrel, in de officiële documenten ‘Karel’ genoemd. Ik verdien het ook. Want ik ben vanmorgen zonder stoppen van Degagnac naar Concorès gefietst, nadat ik eerst op die verdomde helling na 800 meter, 1200 meter en bijna twee kilometer rechtsomkeer gemaakt heb. En ja, elke geoefende wielertoerist lacht mij uit, omdat ik mij zo verheug over drie kilometer aan 5 procent. Maar ik ben in het begin van deze week in de slechtste conditie ooit, en tors kilogrammen overgewicht mee. Elke dag ga ik er op vooruit.

Volgende week wachten de colletjes in de Hérault en ik zal ze temmen. En toch pastis drinken en paté en croute eten. Want Frankrijk is meer dan het klein verzet en hijgend afzien. God in Frankrijk houdt van foie gras, huitres en confit de canard. Maar als tegengewicht rijdt hij naar Dio, Joncels en Avène. En ooit naar de Col de l’Homme Mort. Maar laat dat nog maar even duren . . .

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine