Het moment

Col du Layrac - 12 augustus 2010

Er zijn fietsers die de afdaling van een col beschouwen als de beloning van een beklimming. Voor hen is het een toetje na minutenlang zweten, op de trappers lopen en zich afvragen wat er na de volgende haarspeldbocht komt. Ik behoor niet tot die categorie. Een afdaling van een col is een noodzakelijk kwaad. Naar beneden rijden is nodig omdat de meeste wegen nu eenmaal niet blijven omhoog leiden. En ook het verblijf bovenop de col is meestal niet echt aan te raden, al was het maar omdat daar over het algemeen niets te beleven valt. Op de top van de meeste cols vind je doorgaans gras, bomen of keien.
Ik bedenk het mij opnieuw als ik de Col du Layrac afdaal, in de haarspeldbochten bijna tot stilstand komend. Geef mij maar de klim, zwaar, maar overzichtelijk. In de afdaling ben ik een angsthaas, die elke bocht opnieuw denkt dat er wel een auto moet aankomen. Die steeds opnieuw walgt van dat gruis dat in het midden van de weg ligt, en zijn achterwiel onderuit laat schuiven. Die vreest voor een klapband aan 50 per uur. Verkrampend en mijn remmen tot het uiterste tergend rijd ik naar beneden. En als ik vijf dagen later de Sommet de l’Espinouse omhoogrijd, vind ik het niet erg dat ik wat tegenwind ondervind op het laatste stuk van de klim, maar huiver ik bij de gedachte dat ik dan dadelijk rugwind heb bij het naar beneden rijden.
Ik ben een patattencoureur, en niet alleen omdat ik traag bergop rij. Vooral in de afdaling zou ik zeeën van tijd verliezen. Mijn bewondering voor Merckx, Wagtmans en Salvoldelli wordt er enkel groter door. Mij zullen ze nooit Il Falco noemen…

Reacties

  • Wat ben ik blij dat ge een “angsthaas” zijt.Hou het zo dan zijn wij tenminste wat gerust.Wij hoeven geen “Il Falco” Wij zijn zo ook content met u (ttz. over’t algemeen ,ik kan natuurlijk niet voor Katty spreken)

    Door Monica op 27 August 2010

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine