Het moment

Camplong - 23 augustus 2007

Een stille straat. In een garage renoveert een jonge kerel een autootje dat ouder is dan de oudste van ons vieren. Links een épicerie, en rechts een lange gevel en een bord, dat tegen al te hevige windstoten wordt beschermd met een zak cement. We stappen met vier het Grand Café Joucla in Camplong binnen.

Grand Café Joucla à Camplong

Een immense gelagzaal, een toog die uit een groot stuk marmer is gehouwen, witmarmeren tafels en een gietijzeren kolenstoof. En buiten ons, geen kat in ’t café. Waardoor de patron tijd en zin heeft om al onze vragen te beantwoorden, en onze historische, economische en toeristische kennis van dit stukje Hérault fors opgeschroefd wordt, terwijl zijn moeder van 94 koffie klaarzet.

Als Erik zijn fototoestel bovenhaalt, kijkt de man bewonderend. ‘Dat is een mooi toestel’, zegt hij. ‘Hij is een professioneel’, antwoord ik hem, terwijl ik naar Erik wijs. ‘Hij fotografeert wielrenners’. ‘Van waar zijn jullie?’, vraagt de cafébaas. ‘Van België, het Vlaamse gedeelte’. ‘Ah’, begint hij lyrisch, ‘Eddy Merckx, Tom Boonén, Stan Ockérs, …’ Hij ratelt de helft van onze vaderlandse wielergeschiedenis uit het hoofd op, van Van Steenbergen tot nu. Als we het over Van Impe hebben, beweegt hij zijn lichaam met kleine schokjes, als Lucien die met kleine tempoversnellingen al de rest op Pla d’Adet uit de wielen rijdt. Een kenner, meneer Joucla.

Terwijl Nick Nuyens de zwaarste rit in de Eneco-tour wint, vertelt hij ons ook nog alles over de koolmijnen van Camplong (zijn vader was koolputter), de opstand van de wijnboeren in 1907, de kunstwerken van het dorp en de geschiedenis van het café (http://perso.orange.fr/pierre.joucla/). Hij wijst ons de weg naar de oude mijnschacht, maar die hebben we nooit gevonden. Misschien een reden om nog eens naar Camplong te trekken.

———————————————-

Une rue tranquille. Dans son garage, un gars jeune bricole sa petite bagnole qui est plus vieille que l’ainé de nous quatre. A gauche une épicerie, à droite une longue façade et un panneau, protégé contre le vent avec un sac à ciment. Nous entrons le Grand Café Joucla à Camplong à quatre.

Grand Café Joucla à Camplong

Une salle de café immense, un comptoir, coupé d’un énorme bloc de marbre, des tables en marbre blanc et un poêle à charbon en fonte. Et à part nous quatre, personne dans le café. Cela veut dire que le patron a le temps en envie de répondre à nos questions, pendant que sa mère de 94 ans fait le café,  ce qui favorise notre connaissance historique, économique et touristique de ce petit morceau de Hérault.

Du moment qu’ Erik fait émerger son appareil photo, le patron est impressionné. ‘C’est un beau appareil.’, dit-il. ‘C’est un prof’, je réponds, en désignant Erik du doigt. ‘Il photographie des coureurs cyclistes’. ‘D’ou venez-vous?’, demande le patron. ‘De le Belgique, de la partie flamande’. ‘Ah’, dit-il sur un ton lyrique, ‘Eddy Merckx, Tom Boonén, Stan Ockérs, …’ Il se met à inventariser par coeur près de la moitié de notre histoire cycliste, de Van Steenbergen jusqu’à maintenant. Quand on parle de Van Impe, son corps se met à bouger en cahotant, comme Lucien qui lâche tous les autres sur Pla d’Adet. Un connaisseur, notre monsieur Joucla.

Pendant que Nick Nuyens gagne l’étape la plus dure de l’Eneco-tour, il nous raconte aussi tout sur les mines de charbon de Camplong (son père était mineur), la révolte des vignerons en 1907, les oeuvres d’art du village et l’ histoire du café (http://perso.orange.fr/pierre.joucla/). Il nous indique le chemin au vieux puits de mine, mais on ne l’a jamais trouvé. Peut-être une bonne raison pour revisiter une fois le village de Camplong.

Reacties

  • en dan wist hij in Belgie nog enkele top-cafés op te sommen , zoals Le Mort Subite en de Cirio ,de Falstaff.
    een kenner inderdaad die meneer Joucla

    Door René van tante Maria op 29 August 2007

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine