Het moment

Brussel - 7 november 2007

Sire,

Sta me toe dit schrijven tot u te richten, u bent per slot van rekening momenteel nog altijd staatshoofd van deze Europese lidstaat. Niet dat dat van mij zo hoeft te blijven, in wezen ben ik republikeins aangelegd, en vind ik dat staatshoofden verkozen moeten worden. Maar voorlopig houden we ons maar aan de grondwettelijke praktijk, nietwaar. Indien daar verandering in zou komen, mag u voor mijn part in Laken blijven wonen, en krijgt u een mooi pensioen. Dan kan u zo veel tijd als u wilt doorbrengen in uw stulpje aan de Côte d’Azur, bevrijd van politiek gekibbel, en van onthullingen over uw niet al te snuggere kroost. Maar dit geheel terzijde.

Uw kroost mag dan niet al te snugger zijn, het huidige politieke personeel blinkt naar mijn bescheiden mening ook niet uit in intelligentie, doorzicht en communicatieve vaardigheden. Er moet al plots een gepensioneerde syndicalist in een onderhandelingsdelegatie opduiken, willen de heren en dames politici ondervinden dat kennis van zaken over een dossier best wel een nuttig instrument kan zijn om onderhandelingen tot een goed einde te brengen. Wat aanvoelen over de lange tenen en desiderata van de tegenpartij aan de onderhandelingstafel is ook mooi meegenomen. Daar hadden de dames en heren verkozenen ook nog geen ervaring mee. En ondanks het feit dat het nut van het zwijgen tot er een gedragen oplossing is in het verleden al meermaals bewezen was, zagen we hier ook de ene straffe verklaring na de andere. Moest ik het niet goed voorhebben met dit land, zijn volk en zijn leiders, zou ik enkel het woord “geklungel” gebruiken om 150 dagen (in)formatie te omschrijven.

Het zit er dus dik in dat vanmiddag de crisis voorgoed losbarst want Pieter ‘De Coninck’ De Crem en andere Jan Breydels zullen eindelijk onverwijld Brussel, Halle en Vilvoorde voor eeuwig en altijd splitsen, ten zeerste tegen de zin van de franskiljons die in deze gebieden nogal eens de plak durven te zwaaien. De Kosovaarse oplossing zet wel allerlei alarmbelprocedures in gang, maar betekent meer dan waarschijnlijk ook het einde van die 150 dagen geklungel. Terug naar af, en weinig uitzicht op beterschap, vrees ik.

Laten we daarom eens terugkijken naar de geschiedenis van dit land, Sire. Telkens bij grote omwentelingen kende dit land regeringen van nationale eenheid, en werd iedereen mee in bad getrokken om die omwentelingen te realiseren. We hebben trouwens ook geleerd dat je belangrijke wijzigingen nooit eenzijdig kan doordrukken, noch Vlaams tegen Waals, noch vrijzinnig tegen katholiek, noch links tegen rechts. Denk maar aan schoolstrijden, koningskwesties en andere prerevolutionaire toestanden. Dus dringt zich een regering op waarin alle democratische partijen vertegenwoordigd zijn. Dit lijkt de enige optie om dat communautaire gekrakeel te doen stoppen, en dan eindelijk echt te beginnen met regeren, en uitdagingen aan te pakken als de krapte op de arbeidsmarkt, de vergrijzing, de veel te lage sociale uitkeringen, het milieu … Want neem van mij aan, op lange termijn zijn de uitdagingen op deze terreinen nogal wat groter dan in Kraainem en Sint-Genesius-Rode.

Dus, een eenheidsregering, zoals na beide oorlogen, om het land terug op de rails te zetten. Enig probleem: u zou deze regering moeten samenstellen uit dezelfde klungelaars die nu de formatiegesprekken hebben laten springen. Dat belooft niet veel goeds voor de output van die regering. Geen goed idee dus, tenzij… tenzij we tijdelijk wat oudjes terug van stal halen, en anderen in die periode de kans geven om te leren. Misschien schuilt in enkele onder hen toch wat potentieel, maar moet het nog ontwikkeld worden. Niet iedereen kan alles van de eerste keer goed doen.

De oudjes dus… Ik zou in een klap van België een republiek maken, dan kan u ook uw pensioen nemen, zonder de hele tijd met angst te zitten om wat uw oudste zoon er later van zal bakken. Een republiek naar Duits model, met een president in een veelal protocollaire en vertegenwoordigende functie. De job lijkt me op het lijf geschreven van Guy Verhofstadt. Een belezen man met uitstraling, die zijn broek niet in het openbaar optrekt, zich onder andere staatshoofden als een vis in het water voelt, en het land perfect kan vertegenwoordigen op de internationale scène.

Jean-Luc Dehaene wordt van stal gehaald als eerste minister. Jean-Luc kan wél onderhandelen, beheerst de institutionele materies als geen ander, kan geweldige konijnen uit zijn hoed toveren, en zwijgt zo lang als nodig tegen de pers, tegen het parlement en zelfs tegen Zelie. Philippe Moureaux wordt vice-premier, hij was met Dehaene al eerder architect van verschillende fases in de staatshervorming. Louis Tobback is een evidentie op Binnenlandse Zaken, Philippe Maystadt komt terug op begroting en Mark Eyskens op economie. Herman Decroo krijgt overheidsbedrijven, Willy Claes defensie en Karel De Gucht is de enige die mag blijven zitten op zijn buitenlandse zaken. Ik twijfel nog een beetje of we Miet Smet op arbeid zetten, of Frank Vandenbroucke daarvoor weghalen uit het Vlaams schepencollege. Om de groenen te sussen mag Isabelle Durant nog iets doen, en vader Anciaux zorgt voor inbreng van de Volksunie die verplicht opnieuw wordt samengesteld uit N-VA, Spirit en de mannen die naar VLD en CD&V zijn gelopen. Het FDF, uit de MR gelicht, wordt vertegenwoordigd door minister van staat Antoinette Spaak. Louis Michel krijgt ook nog een functie, en we sturen Karel Van Miert terug naar de Europese Commissie.

Ik ben er van overtuigd, Sire, dat het dan geen 150 dagen meer gaat duren voor er echt geregeerd wordt. En deze regering krijgt één opdracht : eerst even dat BHV-gedoe oplossen, en dan de échte problemen van de mensen aanpakken. Elke minister is ook verplicht als peter op te treden voor iemand die nu al in de rij stond om minister te worden. En dat moet iemand zijn van een andere partij en een andere taal. In 2009 hebben sommigen dan misschien geleerd hoe je wel aan politiek doet, en dan kunnen we de federale en regionale verkiezingen opnieuw laten samenvallen, zodat het met dat carrouselgedoe ook gedaan is. Liefst met ergens ook een stukje federale kieskring, ik wil ook wel eens op Joëlle Milquet kunnen stemmen.

Indien we er intussen ook nog even in slagen de pers te muilkorven, zodat er van daaruit niet steeds weer aan communautair opbod gedaan wordt, staan we nog een stap verder.

Voilà, Sire, op een schoteltje krijgt u ze, de oplossing voor de crise de régime. Iedereen gelukkig, en we kunnen terug vooruit met het leven.

Geniet nog van uw pensioen.

Vriendelijke groeten

Luc Purnelle

Reacties

  • Als ik uw voorstel zo bekijk, en ik neem de leeftijd van de voorgestelde politici in beschouwing, dan scheelt het niet veel of Alzheimer krijgt de eerste plaats. Misschien wel een goed idee om deze genante vertoning zo snel mogelijk te vergeten. Alleen Martens en Claes ontbreken nog op ‘t appel. Martens zou nochthans een goeie papa kunnen zijn aan Joelles zijde. En Claes zou voor nationale eenheid kunnen zorgen aan de samen met Coëme en Spitaels. Ge krijgt dus voor mijn part a(u) gus t(a)ing.

    Door Johan op 12 November 2007

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine