Het moment

Baal - 1 januari 2011

Dankzij de heer Sven Nys uit Baal maakten wij van nieuwjaarsdag 2011 onze soberste in jaren. Niet dat het geen leuk feestje was, de Grote Prijs op de Balenberg, integendeel. Maar we kwamen om naar de cyclocross te kijken, en hingen dus niet constant rond in danstenten of aan drankstandjes. Zodat na de aankomst amper een tas soep en één schamele jenever ons vertier was. Terwijl andere jaren op dat moment bubbels al rijkelijk gevloeid hadden, en cholesterolbommen afgewisseld werden met gisting van hoge kwaliteit.


We misten bij aankomst net de start van de beloften, waar al in de eerste ronde Wietse Bosmans aan de haal ging, en de rest van het veld stelselmatig de verdoemenis in trapte. Toen Bosmans met de vingers in de neus over de finishlijn reed, moest de tweede nog bijna een halve ronde afleggen. En dat was op 1 januari 2011 niet van de poes.
Wat zo al een zwaar parcours was, met het geregeld op en af rijden van die puist in Baal, was door die vreselijke decembermaand en de net begonnen dooi herschapen in een verschrikking. Beekjes van ijswater liepen klimmende crossers tegemoet, wielen ploegden centimeters diep door modder en plassen, en wielertruien zagen er al snel allemaal nagenoeg hetzelfde uit. Bruin.
Geen wonder dat Lars Boom, nochtans als een pijl uit een boog uit de startblokken geschoten, na een val in de eerste ronde niet verder koerste. Het had hem naar alle waarschijnlijkheid enkel een longontsteking opgeleverd. En dat is geen optie voor een gelegenheidscrosser die vooral de Amstel Gold Race op zijn palmares wilt zetten.
Bij gebrek aan Boom reden vroeg in de wedstrijd vijf renners helemaal weg van de rest. Een heel erg goede Zdenek Stybar, Niels Albert, Kevin Pauwels, Klaas Vantornout en een voorzichtig gestarte Sven Nys. Nog wat verder bleven enkel Stybar en Nys over. Ze zagen hun voorsprong op Albert ronde na ronde vergroten, en Kevin Pauwels geraakte helemaal in de achtergrond verzeild en werd uiteindelijk zevende. Weg, leidersplaats in de GvA-trofee.
Helemaal in die achtergrond, trouwens, reden jongens voor wie het ooit allemaal veel beter ging. Ben Berden, Davy Commeyne en vooral Sven Vanthourenhout. Je kon enkel maar respect opbrengen voor de manier waarop ze zich door de modder en het ijs bleven sleuren.
Stybar en Nys bestookten mekaar voortdurend maar bleven aan mekaar gekleefd. Tot net voor de streep Nys met een risicovol manoeuvre vijf meter nam. Vijf meter die hij niet meer afgaf tot zo rond een uur of vier tienduizend paar armen op de Balenberg gelijk de hoogte ingingen. Die van Nys, en die van het overenthousiaste thuispubliek. Voor de tiende keer wan de kannibaal uit Baal zijn eigen Grote Prijs. Als er op 30 januari genoeg modder ligt in Sankt Wendel, komt die tweede regenboogtrui eindelijk in het zicht.

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine