Het moment

Anderlecht - 6 april 2005

Waarschijnlijk hebt u nog nooit sectorale onderhandelingen meegemaakt. Het meevoeren van deze tweejaarlijkse woordenslag over de loon- en arbeidsvoorwaarden van steenkappers, notarisklerken, bankbedienden of schoonmakers (allen m/v) is weinigen gegeven. Je moet al sociaal adviseur van een werkgeversfederatie of doorwinterd vakbondssecretaris zijn om mee aan de sectorale onderhandelingstafel aan te schuiven. Ik mocht het de eerste keer meemaken in het voorjaar van 2005.

Het ging over de loon-en arbeidsvoorwaarden van de stoffeerders en houtbewerkers. Mensen die meubels maken, of ramen en deuren, of spaanplaat of ongeveer alles wat min of meer lijkt op wat ik net opgenoemd heb. Aan de ene kant van de tafel (mijn kant) werkten we ons uit de naad om aan te tonen dat al deze arbeiders (opnieuw allen m/v) echt wel opslag verdienden. Ze hadden al vele jaren weinig gekregen bovenop de index, ze hoorden tot het zeldzame ras van stielmannen (opnieuw m/v) en als ze de sector verlaten, om bijvoorbeeld als schrijnwerker in de veel beter betaalde bouwsector te gaan werken, zijn ze moeilijk vervangbaar. De andere kant van de tafel (de werkgevers) gaf ons intrinsiek gelijk, maar wees op de internationale concurrentie, de goedkope Chinese brol die op de markt kwam, die kloefkappers van Ikea die alles kapot concurreren met niet-ecologisch hout en onethische werkomstandigheden in het verre oosten, enzovoort, enzoverder,...

U denkt ongetwijfeld dat tijdens zulke onderhandelingen de onderhandelaars mekaar vermoeien in een eeuwigdurende uitputtingsslag, zonder eten en drinken, van ’s morgens vroeg tot diep in de nacht. Ik moet u ontgoochelen. Vele uren onderhandelingen bestaan uit ’schorsing’. Schorsing is een toestand waarbij vakbondsonderhandelaars enerzijds, en werkgeversonderhandelaars anderzijds zich onder mekaar terugtrekken om berekeningen te maken, strategieën te bespreken, koffie te drinken en sigaretten te roken. Als de andere partij om een schorsing gevraagd heeft, zit je jezelf soms zelfs stierlijk te vervelen, en zit er weinig anders op dan de krant van die dag nog maar eens door te nemen.

In de gebouwen van Febelhout in Anderlecht stond een televisie. In de namiddag van woensdag 6 april 2005 vroegen de werkgevers een schorsing aan die lange tijd zou duren. En wij, groenen en roden zonder onderscheid, schreeuwden Nico Mattan naar de mooiste overwinning uit zijn carrière. In de laatste hectometers van Gent-Wevelgem ‘vliegt Mattan, al dan niet met de hulp van volgwagens en motoren, voorbij de uitgebluste Spanjaard’, staat op http://www.gent-wevelgem.be/. Die uitgebluste Spanjaard was Juan Antonio Flecha, en er is nog veel nagekaart over die overwinning van Mattan.

En wij, wij hadden rond halftien ’s avonds een sectorakkoord.

Reacties

  • Dat deed hij zondag ook letterlijk op zijn afscheidsfeestje, hoewel hij bij Sporza zegt dat hij wel gaat blijven trainen, want dat hij anders snel 90 kilogram zou wegen. En ik, ik train net om opnieuw 90 kilogram te wegen. “Wie niet veel wint, moet op een andere manier opvallen”, zie Mattan bij zijn afscheid. Toch blijven er enkele mooie prestaties op zijn erelijst staan. Hoe wij zijn overwinning in Gent-Wevelgem in 2005 beleefden, vind je al in deze rubriek (http://www.cyclingmoments.com/lp/?p=18), en daarnaast is ook die proloogzege in Parijs-Nice tegen Hamilton en Cancellara niet te versmaden.

    Door Cyclingmoments - het moment op 10 August 2007

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine