Het moment

Alto de El Angliru (aankomst) - 13 september 2008

Het is een monster, de Angliru. Gisteren was ons dat nog niet opgevallen, vandaag wel. De berg is niet gemaakt om er wielrenners over te jagen, niet eens om naar de top te wandelen. En toch stond hij vandaag vol volk, klaar om de ontknoping van de Vuelta 2008 live te aanschouwen. En die ontknoping, die was wat we gisteren al voorspelden. Het zal nog erg raar moeten lopen wil Alberto Contador niet de Vuelta van 2008 winnen.

Angliru

Onze dag draaide om de rit van vandaag, en gelukkig hebben we dat met de fiets aangepakt. Vijf kilometer van de voet van de Angliru werden we plots tegengehouden door een Guardia Civil (bende macho’s, kan ik u verzekeren). Zonder enige waarschuwing werd de weg verder niet toegankelijk verklaard voor niet-VIPs, niet-ploegpersoneel en niet-flikken. Wij dus maar parkeerplaats zoeken, en met de fiets verder naar La Vega. Dat ging al bergop, en ik had veel te veel kleren aan, maar het was al bij al nog draaglijk.

Tot we na een pint (ik) en een cola (Erik) en wat nicotine (ik) aan het monster begonnen. Een kilometer of twee, drie liep dat (voor mij), maar met de nodige stapstukken geraakte ook ik op het vlakke stuk na vijf kilometer. Waar ik dringend nood had aan eten, en me voor het drinken ook maar tot cola beperkte. We hadden echter nog niets gezien. Daarna begon de hel pas écht. Tussen 7 en 6 kilometer van de top slingert de weg zich in kleine lussen omhoog op de flanken van de berg, hier en daar met een stijgingsgraad van meer dan 20%.

Mijn wandeling verder bracht me weer heel wat bij. Zoals het feit dat Belle Perez een echte internationale artieste is, want luid weerklonk uit etenstentjes op de berg. Etenstentjes, inderdaad, want drank was er nergens te krijgen. We moesten maar zeer spaarzaam omgaan met onze voorraad water en sportdrank. Ook gehoord uit die tentjes: een kerstmedley. Op 13 september… Rare jongens, die Asturianen.

En rond een uur of vijf posteerde ik me onder het spandoek zes kilometer van de aankomst. Erik zat intussen op drie en een halve kilometer van de top. Bij mij zaten Contador en Valverde nog samen, bij Erik was Contador vliegen. Bij mij zat Zabel nog vlak achter de betere klimmers, bij Erik kon Erik niet meer volgen. Bij mij was Cornu verbaasd in het Nederlands bij naam aangemoedigd te worden door een onbekende in een Molteni-truitje, bij Erik viel Kevin Van Impe uit de lucht.

Want al die Spanjaarden roepen enkel Venga Venga, en vanaf de dertigste die op de col voorbij komt duwen ze ook nog eens iedereen naar boven. Waardoor die Angliru voor de niet-klassementsrijders gelukkig niet helemaal een hel wordt. En toen de rit gedaan was geraakten wij (ik ook) in sneltreinvaart, want bergaf, terug bij de auto. Om voor alle drukte van karavaan en coureurs terug in Oviedo te geraken.

In Oviedo is trouwens de jaarlijkse Fiesta de San Mateo bezig, blijkbaar hét feest hier in de stad, waarbij iedereen zeer opgedirkt rondloopt tussen de dranktentjes en eetkraampjes. Alleen wij hebben enkel fietstruien en jeansbroeken bij. Voor diegenen die ons wat volgen, de sidra hebben we nog altijd niet geprobeerd, de soberano wel elke dag. Morgen rijden we naar de Alto de San Isidro. Venga venga…

Angliru
 
Angliru

Reacties

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine