Het moment

Alto de El Angliru – 12 september 2008

We hebben hem gezien, het beest van de Asturias, de schrik van het peloton, “El Olimpo del Ciclismo”. Meer zelfs, we hebben hem een flink stuk beklommen, weliswaar in de wagen, midden de karavaan die het podium voor morgen ging opzetten, met vrachtwagens van de Spaanse televisie TVE en van Telefonica voor, achter en schuin van ons. Tot we vreesden nooit meer met de auto terug te geraken. Morgen doen we hetzelfde, vanuit La Vega, en met de fiets. En in mijn geval waarschijnlijk ook regelmatig te voet.

Alto de El Angliru

Want het stuk dat we vandaag gezien hebben is het makkelijke stuk van de Angliru, de eerste zes kilometers, die maar een stijgingspercentage van 6% of zoiets hebben, het gemiddelde van bijvoorbeeld de Galibier. De volgende helft van de klim piekt bij momenten rond de 23%. Hopelijk voor de renners (en vooral voor ons) is het weer dan beter dan vanmiddag, toen we ook de Alto de San Isidro, de slotklim van de rit van zondag, gingen verkennen. Daar was het op de top amper 6°C en tussen de regen door viel af en toe een natte sneeuwvlok. Naar Spanje komen voor de zon? Amehoela…

Toch gaan we genieten, dit weekend. Natuurlijk is zo’n massasprint ook mooi. Het gewriemel, de treintjes van de spurtersploegen, de machtige lendenrukken van de winnaar, de kwakjes in de laatste paar honderd meter. Maar de liefhebber wil toch bloed, zweet en tranen zien, en de kilometerslange strijd van man tegen man. Démarrages in de bochten, favorieten die kilometers aan de rekker hangen, en dan toch moeten lossen, de kunst van de échte klimmer, die zo’n kerel met groot verzet murw maakt met zijn tempoversnellingen. Wij kijken er naar uit. Een voorspelling: morgen wint Alberto Contador de Vuelta op de Angliru.

Aangezien wij reizen om te leren, wat hebben we nog geleerd, sinds gisterenavond?

  Dat ze in de Asturias alle cafés “sidreria” noemen, een keet waar ze sidra schenken, een niet bruisende appelcider die door de ober van hoog in de lucht in het glas geschonken wordt. Blijkbaar komen enkel op deze manier de echte smaken van het drankje los. Wij zijn er nog niet uit of we dat ook eens gaan proberen. Die Soberano, daarentegen…
  Dat Pola de Lena zowat het lelijkste stadje van de Asturias moet zijn. Één lange, drukke straat, waartegen ze de dijk van Middelkerke-bad gesmeten hebben. Gezellig om wonen, lijkt ons.
  Dat je in het landschap nog kan opgehouden worden door loslopende of met de stok gemende koeien, paarden, geiten, schapen en honden, in kudde of alleen. Vooral de honden die meters achter de auto bleven lopen stonden ons niet echt aan, met het vooruitzicht op onze fietstochten van dit weekend
  Dat Erik vanochtend hoofdpijn had, maar daar mocht ik verder niets over schrijven (zie eerste gedachtenstreepje hierboven)

Alto de El Angliru 1
 
Alto de El Angliru 2
 
Alto de El Angliru 3
 
Alto de El Angliru 4
 
Alto de El Angliru 3
 

Reacties

  • als het dan weer is zoals vandaag zijn er geen beelden.Neem maar een dikke onderbroek mee.

    Door Purnelle Cleynen op 06 September 2008

© 2007 - 2011 Wielerblog 'Het Moment' door Luc Purnelle
© 2013 - Website by Erik Van Breugel
All rights reserved - powered by ExpressionEngine