Nuyens heeft gewonnen Luc, Nick Nuyens.
Heb je het nog geweten? Je vroeg ernaar, dat weet ik zeker.
Het is zowat het laatste waar je naar vroeg, wie wint de ronde!
‘Druppel voor druppel sijpelt het besef door bij Nick Nuyens’, schreven de kranten the day after.
Druppel voor druppel …

Er zijn nog veel druppels te gaan Luc, sinds die laatste hartslag.
Nu zit ik hier zelf te schrijven, ik de ‘fotograaf’,
en net nu speelt de radio Bob Dylan, echt!

Ik denk aan je moment ‘Heilig Hartziekenhuis Tienen - 6 april 1997‘,
over de geboorte van Marte en Evert. Die dag won Rolf Sörensen.
Van Rolf tot Nick, je indrukwekkend palmares!

Nog zoiets, de zomer van 2010, nooit fietste je zo sterk,
terecht fier op je verzameling beklommen cols in de Haut Languedoc,
met als uitsmijter - waar we nog mee lachten - de ‘Col de l’Homme Mort’!
Ooit klik ik er de voeten uit de pedalen.

Ik wil je nog bedanken Luc,
voor al die prachtige wielerteksten, jou wielertestament,
voor die zaterdag 2 weken terug, ben ik blij dat we in de Leeuwenaar nog een Guiness dronken,
voor die trip naar de Vuelta, op de Alto de El Angliru, september 2008,
voor de mooie stad Oviedo in Asturias, voor cross in Baal Tremelo en Overijse,
voor 6daagses in het Kuipke, voor elk een halve équipe in bar Union in Bousquet,
voor het huisje in de Lot, en voor nog zoveel meer,

Op dewereldmorgen.be hebben ze het over je vlotte pen waar ze van genoten, je nieuwsgierigheid
en je meningen met als rode draad de ’sociale onrechtvaardigheid’ waar je je zo druk kon over maken.
Het was hier niet anders, over koers dan. En koers, dat is toch ook het leven hé,
soms plezant, en soms gruwelijk! Zoals nu, je finish was veel te snel Luc, veel te snel!
Onwezenlijk zitten we hier, leeg, breng ons nog een Faugères …
We hadden nog veel plannen met deze site, hij moest beter en nieuwer,
en dat heb je nog te goed van me, zeker weten.

Ik groet je vanuit de mensenwereld,
en denk aan Katty en de kinderen,
we laten ze niet in de steek, Luc,

Erik
en Annemie, Ruben en Siel

voor Luc Purnelle
(25 juni 1967 - 3 april 2011)

Reageer op ‘Van Rolf tot Nick: afscheid van Luc Purnelle‘

We misten bij aankomst net de start van de beloften, waar al in de eerste ronde Wietse Bosmans aan de haal ging, en de rest van het veld stelselmatig de verdoemenis in trapte. Toen Bosmans met de vingers in de neus over de finishlijn reed, moest de tweede nog bijna een halve ronde afleggen. En dat was op 1 januari 2011 niet van de poes.
Wat zo al een zwaar parcours was, met het geregeld op en af rijden van die puist in Baal, was door die vreselijke decembermaand en de net begonnen dooi herschapen in een verschrikking. Beekjes van ijswater liepen klimmende crossers tegemoet, wielen ploegden centimeters diep door modder en plassen, en wielertruien zagen er al snel allemaal nagenoeg hetzelfde uit. Bruin.
Geen wonder dat Lars Boom, nochtans als een pijl uit een boog uit de startblokken geschoten, na een val in de eerste ronde niet verder koerste. Het had hem naar alle waarschijnlijkheid enkel een longontsteking opgeleverd. En dat is geen optie voor een gelegenheidscrosser die vooral de Amstel Gold Race op zijn palmares wilt zetten.
Bij gebrek aan Boom reden vroeg in de wedstrijd vijf renners helemaal weg van de rest. Een heel erg goede Zdenek Stybar, Niels Albert, Kevin Pauwels, Klaas Vantornout en een voorzichtig gestarte Sven Nys. Nog wat verder bleven enkel Stybar en Nys over. Ze zagen hun voorsprong op Albert ronde na ronde vergroten, en Kevin Pauwels geraakte helemaal in de achtergrond verzeild en werd uiteindelijk zevende. Weg, leidersplaats in de GvA-trofee.
Helemaal in die achtergrond, trouwens, reden jongens voor wie het ooit allemaal veel beter ging. Ben Berden, Davy Commeyne en vooral Sven Vanthourenhout. Je kon enkel maar respect opbrengen voor de manier waarop ze zich door de modder en het ijs bleven sleuren.
Stybar en Nys bestookten mekaar voortdurend maar bleven aan mekaar gekleefd. Tot net voor de streep Nys met een risicovol manoeuvre vijf meter nam. Vijf meter die hij niet meer afgaf tot zo rond een uur of vier tienduizend paar armen op de Balenberg gelijk de hoogte ingingen. Die van Nys, en die van het overenthousiaste thuispubliek. Voor de tiende keer wan de kannibaal uit Baal zijn eigen Grote Prijs. Als er op 30 januari genoeg modder ligt in Sankt Wendel, komt die tweede regenboogtrui eindelijk in het zicht.